Ако можех да летя
ти би могла да бъдеш моя.
Наблюдавам твоя полет
и замислено мечтая.
На полъха на вятъра,
из масивните скали
ти се рееш като птица
с уморени от студа криле.
А, аз мечтая си да сгрея,
мечтая си да полетя.
Дали бих могъл да литна,
все нагоре без крила.
Пак е дълъг ден,
пак замислено скучая,
там са си масивните скали,
където дълго бе летяла.
В небето разкъсани ята
се реят уморено.
Аз ли чакам те да кацнат,
или те изчакват ме да полетя?